سفر يعني آماده شدن  ، دل كندن  ، جدا شدن ، بال گشودن و پريدن . سفر  يعني رفتن از جايي به جايي از حالي به حالي و از زماني به زماني ديگر و جهاني به جهاني ديگر . سفر يعني  چشم گشودن به فضاهاي ديگر بال زدن در آسماني ديگر ،  سفر دگرگون شدن حالها  و بال  و پر يافتن روياها ست .

سفر خوردن غذاهاي متنوع  و خوابيدن در هتل هاي با شكوه نيست  .سفر پرواز انديشه ها در افق دلهاست . بيهودگي و عيش و عشرت كه سفر نمي خواهد . براي معده چه فرقي مي كند كه كجا و چگونه پر شود . هر كس جايي چيزي براي خوردن خواهد يافت اما سفر چيز ديگري است .  همه كساني كه سوار اتوبوس يا هواپيما مي شوند به مسافرت نمي روند . بسياري از آنان در طي مسافرت در خواب به سر مي برند و سفر بيداري است  ، اوج گرفتن است ، دل كندن و از خود رهيدن است  . چشم گشودن به جهانها ي ديگر و افقهاي فراسوست  .

سفر  يعني از كوچه ها و خيابانها ي تنگ و پر ازدحام جدا شدن و با نسيم سحري همراه شدن . دست خالي نمي توان به سفر رفت بي بال و پر و بي همسفر پريدن  خطاست .  سفر بايد توشه اي داشته باشد .  بدون رهاورد از سفري طولاني باز گشتن چقدر ياس آور است و نشان بي حاصلي و عسرت و فلاكت  .

بايد در راهي قدم گذاشت كه به رفتنش بيرزد و ارزش تحمل كردن خستگي هايش را داشته باشد .

راهي بزن كه آهي بر ساز آن توان زد             شعري بخوان كه با او رطل گران توان زد

***

مرو راهي كه پايت را  ببندند                           مكن كاري كه هشیاران بخندند

سفر يه شــــــــــــــعره سفر يه قـصـــــــــــــــــه اس

سفر رهايــــــــــــي ،  از فصل غصـــــــــــــــــه اس

 با من سفر كن دريـــــــــــــــا به دريــــــــــــــــا ساحــــــــــــــــل به ساحـــــــــــل تا اوج رويـــــــــــا .

سفر عبوراز مرز تكراره  هر جا ي تازه دنيايــــــــي داره .

 پرنــــــــــــــــده اي باش با بال پــــــــــــــــرواز پر كن فضا را با شعر و آواز .

كاشكي تو باشي همسفر من ،  تا بي نهـايـــــــــــــــت بال و پر من  ، سفر همــــــــــــــيشه همسفر مي خـــــــــــــواد دل كندن از غم بال و پر مي خــــــــــــــــــــــــــواد .

سفر يه شـــــــــــــــــعره سفر يه قصـــــــــــــــه اس سفر رهايــــــــــــــــي از فصل غصـــــــــــــــــه اس، با من سفر كن دريا به دريا ساحــــــــــــــل  به ساحـــــــــــــل تا اوج رويــــــــــــا .

با من سفر كن دريا به دريا ساحـــــــــــل به ساحــــــــــل تا اوج رويــــــــــــــا .

و به اين پنجره خورشيد طلوع خواهد كرد .......... بوته خاطر آن يار گلي خواهد داد .......... يك نفر باز تو را خواهد خواند .......... و تو خواهي فهميد ، كه به آغاز سفر نزديكي..........كوله بارت بردار .......... دست تنهايي خود را ، تو بگير

و از آيينه بپرس  ..........  بركه روشن خورشيد كجاست ؟  ..........  تو به اميد  و پر از شوق وصال ..........  به بلنداي پر از جذبه آن قله ، سقر خواهي كرد ..........  لب آن بركه نور ..........  مهرباني در راه  .......... كوزه روشن نوري در دست ..........  به تو خواهد خنديد ..........  و تو احساس عجيبي داري .......... عاشق هجرت از خود و رسيدن به بلندي وصال  .......... گوش بسپار به آواز خدا ..........  آشنايي كه به آرامش آن بركه نور ..........  و رها گشتن از خويش ، تو را مي خواند  .......... با سلامي زيبا  ..........

جرعه اي نور ، تو را خواهد داد ..........   و تو سيراب ، از آن خواهي شد ..........  اوج پر جذبه و تنها و بلند ..........  كه دل تنگ تو را مي خواهد  ..........  دست در دست يقين ، تا نوك قله ، تو را مي خواند  .......... يك قدم مانده به اوج ..........  از پس قله كوه ، پرتو روشن خورشيد ، تو را خواهد يافت ..........  و تو شيدا و صبور، غرق در حيرت و زيبايي او خواهي شد ..........  و سراسيمه به ره توشه نظر خواهي كرد ..........  كوله بارت خالي است ..........  همچو ديدار يخي با خورشيد ..........  چكه ، چكه ، تو در آن قله فرو خواهي شد .......... شوق وصلي كه از آن پنجره آغاز شده است ..........  پاي آن قله ، فنا خواهد شد