همسفر همه سفرهايم
خوش به حال پرندگان كه به ياد تو آواز مي خوانند . خوش به حال درختان كه به عشق تو سبز مي شوند . خوش به حال غنچه ها كه از عطر تو شكوفا مي شوند .
خوش به حال نهرها و رودها كه با ذكر تو با جوش و خروش جاري مي شوند . خوش به حال موج ها كه از درياي تو حركت مي كنند و ساحل ما را مي نوازند .
خوش به حال اشكها كه از مهر و لطف تو و ياد و خاطرات تو جوشيده اند و كوير دلها را به بوستان دل نواز تبديل كرده اند .
خوش به حال ابرها كه در آغوش بي كرانه تو لطافت و نرمي و سپيدي يافته اند و به فرمان تو به سرزمينهاي مرده سفر مي كنند و بذر زندگي مي پراكنند .
خوش به حال ستارگان كه از تو نور مي گيرند و سيارات كه از جاذبه تو بر مدار زندگي سير مي كنند .
خوش به حال نسيم كه پيام آور لطف و نرمش توست . و هر سحرگاه و شامگاه گلبرگها را مي نوازد و شاپركها را به مهماني تو مي برد .
خوش به حال شناگران كه در ميان امواج تقدير هاي زيباي تو فرو مي روند و از هر وابستگي و ذلبستگي رهايي مي يابند .
خوش به حال خلبانان كه در هواي تو پرواز مي كنند و در پهنه آسمان جز تو تكيه و پناهگاهي نمي يابند . تويي كه آنان را با دستهاي قدرت و بالهاي رحمت خويش در امواج نيستي نگه داشته اي .
خوش به حال پيامبران كه در خلوتگاه تو زيسته اند و با تو قدم برداشته اند . و در سايه تو آرميده اند و به تو پناه برده اند .
دوست دارم به همراه هر روح آسماني هر سحرگاه با نوازش تو از خواب جسم درآيم و هر شامگاه به سوي تو پرواز كنم .
دوست دارم هواپيماي بلند پرواز زندگي من در باند فرودگاه تو فرود آيد و تو با فرشتگان خويش به استقبال من بيايي . و من از شرمساري در گرماي هستي تو تبخير شوم . و چونان ذره اي رقص كنان در ميان درخشش پرتوهاي تو به حركت در آيم .
دوست دارم آبشار انديشه هايم و جوش و خروشان احساساتم تنها در دره هاي سرسبز و دلگشاي تو جاري گردد .
دوست دارم پرنده خيالم از دام هاي زيبا و رنگارنگ ابليس رهايي يابد و در آشيانه صميميت تو فرود آيد . و جز در كنار درختان تو به پرواز درنيايد و جز از آبشار ملكوت تو نياشامد و منقار خويش را در مردابهاي گنديده خودخواهي زمينيان فرو نبرد .
دوست دارم همسفر همه سفرهايم تو باشي و در ايستگاهاي بين راه در سايبان تو خستگي از تنم بيرون رود و همه جاده هاي پر پيچ و خمي كه در زندگي طي مي كنم به تو ختم شود .
در پناه حق
معماي بزرگ آينده
آينده براي همه انسانها اسرار آميز است . همه نگاه ها به آينده دوخته شده . آينده اي كه مي تواند به هزار رنگ و طرح و صورت در برابر ديدگان بهت زده ما جلوه گري كند . واقعا چرا آينده اينهمه پر از معماست ؟ آينده اي كه نيامده چرا براي ما دنيايي پر از تشويش و نگراني و دلهره است ؟ چه موج هاي بلند سهمگيني كه از درياي تاريك آينده بر سر و روي زندگي ما فرو مي ريزد . مادران نگران سرنوشت آينده فرزندان خويشند تاجران در اين تشويش شب و روز مي گذرانند كه قيمت كالاي ما و سود و زيان ما چقدر كاهش و افزايش خواهد يافت . نكند ورشكست شويم . نكند اين حسابدار زرنگ بر سر ما كلاه بگذارد . چه عاشقاني كه نگران آينده عشقهاي خود هستند . نكند معشوق بي وفايي كند . نكند اين عشق يك روياي تو خالي باشد . نكند علاوه بر من عاشقان ديگري هم در كار باشند . نكند اين عشق يك طرفه باشد . نكند اين عشق به رسوايي ختم شود . آينده پر از معماست و آدمي در حل اين معماها به كلي عاجز مي ماند . اگر ما زمان را به صد سال بعد برسانيم و از پنجره صد سال آينده به وضع و حال خودمان و ديگران نگاه كنيم ، ممكن است بسياري از كارهايي كه كرده ايم برايمان بيهوده ، مسخره ، تهوع آور ، و حماقت بار به نظر برسد . آينده ي نيامده مثل شبي بسيار تاريك مي تواند كانون هزار اتفاق و تحول شگفت آور باشد . آينده اثبات خواهد كرد كه چه درختان با عظمتي بي ثمر و خشكيده خواهد شد و در برابر موريانه ها از پاي در خواهد آمد . و چه درختان كوچكي كه هزار شاخسار دل انگيز و ميوه هاي شيرين ، بيشمار به بار خواهد آورد . چه كاخها كه به ويرانه و چه ويرانه ها كه به كاخها تبديل خواهد شد . آينده سطرهاي بعدي زندگي است و نمي دانيم اين سطرها چگونه نوشته خواهد شد و نقطه نهايي آن كجا خواهد بود . يك فرشته آسماني هميشه در جهان پيرامون ما و درون دلهايمان پيوسته آرام و خوش آهنگ ، به آواز بلند مي خواند كه تلخي ها از بين خواهد رفت . گم شده ها راه خانه خود را پيدا خواهند كرد . كبوتر هاي نگران آشيانه ديرين خود را باز خواهند يافت . در پي شام تاريك زندگي سحرگاه نور و زيبايي و همدلي همه جهان را فرا خواهد گرفت . چشمه هاي خشكيده پر آب خواهد شد . رنج ها و بيماري هاي دردناك ومزمن بهبود خواهد يافت . من اين آهنگ زيبا را پياپي از همه روزنه هاي طبيعت مي شنوم . كاش اينچنين باشد .
در پناه حق
براي نمايش بهتر وبلاگ لطفا از اينترنت اكسپلورر استفاده نمایید...
ياس بوي مهرباني مي دهد
بوی یار آسمانی می دهد...........
من از قبيله ي گمشدگانم...
الهی راز دل با تو چه گویم که تو خود راز دلی...
دانه و لانه و بال و پرو پرواز دلی...
امشب اي ماه به درد دل من تسکيني.....
آخر اي ماه تو هم درد من مسکيني...
مي نويسم يادگاري تا بماند روزگاري ... گر نبودم روزگاري اين بماند يادگاري........
اين روزها كه مي گذرد دیگر نه این روزها آن روزهاست و نه من آنم که بودم...
بگذار ساده تر بگویم...
روز ها میگذرند لحظه ها از پی هم میتازند
و گذشت ایام , چون چروکی است که برچهره من میماند...
روزها میگذرند , که سکوتی ممتد برلبم میرقصد...
قصه هایی که ز دل می آیند زیرسنگینی این بارسکوت بی صدا میمیرند...
حقیقتا دل انسان كويري آسماني است و به همين جهت به خدا نزديكتر است ، ايمان ناب را نه عبوس و ظاهر بين ، كه ژرف و عرفاني ، در متن جان خود جا داده است...
كوير صبور است و بي ادعا ، اميدوار و پر تلاش ؛ همه شبهايش شب قدر است
و همه روزهايش سر شار از تلاش و ناآرامي در جستجوي آرامش پايدار...
خدايا ! بيدارم کن، بال پروازم بخش......
