تقدير و سپاس از همدلان عزيزم

سلام به همه دوستان و مهربانانم

نمي دانم با چه زباني مي شود محبت هاي شما عزيزان را جوابگو بود  . هميشه  با شميم مهرباني هايتان كوير خشك دلم را سرسبزي و طراوت بخشيديد . دلم  در پرتو خورشيد خوبي هايتان ، روشني و صفاي ديگري يافت  . چه دوستان قديمي و چه دوستان عزيزي كه به تازگي مهمان اين كلبه اينترنتي شده اند و  به دلايل مشكلات و گرفتاريها هنوز نتوانستم خدمت يكايك اين خوبان برسم  ، عذر خواهی می کنم و از زحمات همه عزيزانم صميمانه تشكر مي كنم و به پاس حضور خوبتان پاكيزه ترين درود ها را  نثار دلهاي مهربانتان مي كنم  .  و پاسخ نوشته اي زيبا و دلنشين و دلگرم كننده شان را به زودي خواهم داد و اگر دل مشغولي ها فرصت دهد و سعادت نصيبم شود خوبيهايتان را جبران خواهم نمود  .  در پست قبلي به دلايلي از وبلاگم خداحافظي كرده بودم ؛ اما به درخواست تعدادي از دوستان گلم  و يكي از بهترين دوستانم كه برايم بسيار عزيز و گرامي است  ـ و سخناني گفت كه دلم را لرزاند و نسيم اميدهاي تازه اي در كالبد من دميد ـ  همين دوست عزيزم به من گفت همان روز كه پستت را در مورد خداحافظي ديدم دلم لرزيد و شكست . همه را با اشك خواندم . مي گفت : از آن روز به بعد هر روز به اميد نوشتن مطلب تازه اي به وبلاگت مي آيم . اميدوار مي آيم  نا اميد بر مي گردم  . من هم از حرفها و ناراحتي  او دلم لرزيد و بي اختيار  اشك از چشمانم جاري شد . از من خواست همان لحظه چند سطر آخر خداحافظي از وبلاگم را بردارم . وقتي گفتم خيلي شرمنده ام . گفت پس برايت ارزشي ندارم كه جوابم را اينطوري مي دهي ؟ چه مي تواتنستم در مقابل اين همه محبت او بگويم . من به خاطر ارزش و احترام به مهرباني و محبت هاي او چند سطر سكوتم را حذف كردم كه سطر سطر آن را با اشك و اندوه نوشته بودم . عزيزان من چطور مي توانستم از شما ها دل بكنم ؟ درواقع دوستان اين فضاي به ظاهر مجازي مثل خانواده ي من محسوب مي شوند . من با آنها زندگي مي كنم . به آنها عشق مي ورزم .  واقعا بسيار سخت است دل كندن و رفتن . همان دو سه روزي كه پست قبلي را نوشته بودم ، مثل آدمهاي خمار بودم . معلوم نبود چكار مي كنم  . كارهايي مي كردم كه باعث خنده ديگران مي شد . يكي از دوستانم به من  گفت تو عاشق شدي  كه كارهاي نا موزون مي كني . من هم خنده مضحكي كردم و گفتم واقعا عاشقي چقدر هم به من مي آيد .  چقدر اين حرفش در ذهنم كوچك و بي ارزش آمد ، اما بعد از آن به حرفهاي دوستم فكر كردم ديدم راست مي گويد من عاشق شدم . اما عاشق شدن من با آن چيزي كه شما فكر مي كنيد تفاوت دارد .  عشق بين دو نفر نيست كه آخرش با سوز و گداز و دوري پايان يابد . عاشق كسي نشده بودم اما معناي عشق را در ميان  محبت هاي دوستانم يافتم .  بله من عاشق خانواده دنياي مجازي خودم شدم اگر بخواهم اسمي ببرم كسي از قلم مي افتد اما به تك تك شما عشق مي ورزم و به اين عشق پاك و صادقانه ام مي بالم . چرا كه در دنياي مجازي با وجود خطرات منحصر به فرد خود  بسياري از افراد  صادقانه و بدون چشم داشت همديگر را دوست دارند و در غم و شاديهاي يكديگر  شريك هستند .  آنها بر عكس اطرافيانم و بر عكس دنياي واقعي ام به يكديگر جاه و جلال ظاهري نمي بخشند و به خاطر منفعت خود طرح دوستي نمي ريزند يا به خاطر كوچكترين سخنان يا رفتارها از هم نمي رنجند و خشم و نفرت  ارتباط شان را شكراب نمي كند و گفتارهايشان شعار و فريبكاري نيست . از دنياي واقعي كه به خاطر منفعت خود به هم احترام مي گذارند بيزارم و حالم از ارتباطهاي منفعتي و اعتباري و شعاري بهم مي خورد . پس چگونه مي توانستم بروم . چگونه مي توانستم دل بكنم ؟ دير به دير مطالبم را به روز مي كنم به بزرگواري خودتان ببخشيد اما بهتر از هيچ ننوشتن است .