مناسبتها و یاد بودهای ظاهری و واقعی

یکی از عادات خوب ما این است که مناسبتهای مختلف دینی و ملی را به هم تبریک و تهنیت یا تعزیت و تسلیت  می گوییم . این خود نشان همدلی و همفکری و احساسات ارزشمند مشترک است . اما بعد از هر تبریک و تهنیت وقتی کامنتها و وبلاگها و سایتها را باز می کنم می بینم همه به طور یکنواخت و قالبی و با کلمات و تعابیر یکسان دوباره و سه باره و صد باره همین تبریکات و تسلیتها را تکرار می کنند . از جلوی هر سازمان و نهادی که رد می شوم همین تبریکات و تسلیتها را روی پارچه های سفید یا سیاه می بینم . بعد به خانه که می رسم و تلویزیون را باز می کنم دوباره همین تبریکات و تسلیتها را مکرر در مکرر اما با تصاویر و نماهنگهای متنوع می بینم  . با خود اندیشیدم که تکرار این تبریک و تسلیتها برای هزارمین بار توسط من و شما و رسانه های گروهی چه نقشی و تاثیر ثمربخشی در شخصیت و رفتارهای فردی و  اجتماعی ما می گذارد . درست است که همه این کارها برای گرامی داشت شخصیت های بزرگ دینی و ملی صورت می گیرد اما آیا راهها و روشهای بهتر و اثر بخش تری برای این کار وجود ندارد و آیا با تکرار این مکررات که وقت گیر و پر هزینه هم هست حقیقتا آن شخصیهای والا را گرامی داشته ایم ؟

 آیا آنها را وارد زندگی و دنیای خود کرده ایم ؟ آیا با افقهای فکری و معنوی آن بزرگان همسوییم ؟

 آیا فرصتی برای اندیشیدن به پیامهای سازنده و همیشه تازه ی آنان  داشته ایم ؟

 آیا تلاشی برای کاربردی کردن دستورات آنان صورت گرفته است ؟

 آیا فکر و فرهنگ و اندیشه و منشهای خود را با فکر و فرهنگ و اندیشه و منشهای آن بزرگان دین مقایسه و تست کرده ایم ؟ مثلا در مورد همین عید غدیر-  که پیشاپیش این رخداد عظیم تاریخی را به همه شما عزیزان تبریک می گویم – آیا فکر کرده ایم که چه ابعاد و نتایج فرهنگی عظیمی دارد ؟

 گرامی داشت اهل بیت نیز برای احیای سنن نیکوی آنان و اقتدا به روش و منش آنان است . امام صادق(ع) می فرماید : « امر ما را احیا کنید ! خداوند رحمت خویش را شامل حال کسی کند که امر ما را احیا کند » . در احادیث دیگری اضافه شده که هرکس امر ما را احیا کند دلش نمی میرد . « امر » معمولا به مسائل اساسی مانند حکومت و مدیریت و امور محوری سیاسی و فرهنگی و معنوی گفته می شود . بنا بر این بهترین راه گرامی داشت مناسبتهای دینی ، برقراری پیوند ما و زمانه ما با آنهاست و آوردن آن بزرگان و رخدادهای عظیم از قلب تاریخ به صحنه های واقعی زندگی مان ، تا ببینیم اگر علی و فاطمه و امام صادق و امام رضا (علیهم السلام) الان در کنار ما بودند چه رفتار و عکس العمل و موضع گیری ای در باره کارها و حرفهای دیگران داشتند و ما نیز چنین کنیم  ؛ امام رضا(ع) نیز در پاسخ به کسی در باره چگونگی « احیای امر اهل بیت » می فرماید : « با آموزش علوم و معارف ما و آموختن آنها به دیگران ؛ زیرا اگر مردم زیبایی های سخنان ما را دریابند ، از ما پیروی خواهند کرد » (وكيف يحيي أمركم؟ قال(ع): يتعلّم علومنا ويعلّمها الناس، فإنَّ الناس لو علموا محاسن كلامنا لاتّبعونا _ عيون أخبار الرضا، ج:1، ص:307 ) .در این صورت است که تهنیت ها و تبریک ها حقیقت می یابد و از شادی ظاهری به شادی واقعی می رسیم و روح آن بزرگان را نیز از خود راضی و خشنود می سازیم .

 شما بگویید که به نظرتان بهترین راه برای گرامیداشت واقعی و نه صوری اهل بیت (ع) کدام است ؟