 |
آدمى، ساخته افكار خويش است ...
فردا همان خواهد شد كه امروز مى انديشيده است ……..
آينده به كسى تعلّق دارد كه مىداند چگونه منتظر بنشيند .........
شکستم !
من اگر اشک به دادم نرسد مي شکنم
اگر از ياد تو يادي نکنم مي شکنم
بر لب کلبه ي محصور وجود،
من در اين خلوت خاموش سکوت،
اگر از ياد تو يادي نکنم، مي شکنم
اگر از هجر تو آهي نکشم،
تک و تنها،
مي شکنم.
به خدا مي شکنم
مولاي من !
این روزها آن قدر دلتنگ شمایم كه
پرنده دلم در هيچ جا آرام و قرار ندار
و هيچ آشيانه اي براي خود نمي يابد
هر نسيمي چون طوفاني مرا با خود مي برد
مرا از طوفانهاي سهمگين روح سركشم رهايي بخش
و مرا در اضطرابهاي زندگي همدلي كن
مرا بس است حضور تو ، قسم به تمامي پاکي ...
درياي وجودم را سرشار از آرامش كن
بي تو مانند درياي تهي از آبم ........
مولاي من !
مهربان من ! مرا درياب ......
در بارگاه حريم دوست ......
پس از سنگینی سکوت این چند وقت
كه چيزي شبيه دلتنگي در دلم موج مي زد
خداوند دست نوازشگرش را بر دلم كشيد
نسيم هايي از حوالي دوست به سوي قلبم عبور كرد
و هواي شهر دلم را به بوي خوشش عطر آگين ساخت
تمام كوچه هاي اين حوالي رنگ و روي ديگري يافت
و من از درون خويش صداي آشنا مي شنيدم
دلشوره هايم را به دست مهرباني اش سپردم
و در آرامش حریم او دلم را گره زدم به بوستان آسمانی اش ...
با حضور او غبار هاي دلم و خستگي هايم
چون برگ هاي پاييزي فرو مي ريخت
درست همان هنگامي كه خودم را توي دغدغه هاي روز مره گم كرده بودم
طعم لحظه هاي شيرين آن هنگام را در تار و پود وجودم حس مي كردم
دلم می خواهد، براي هميشه در حریم تو باشم ..........
ایام و اعیاد شعبانیه را به تمامی شما دوستانم تبریک می گویم
التماس دعا .......
براي نمايش بهتر وبلاگ لطفا از اينترنت اكسپلورر استفاده نمایید...
ياس بوي مهرباني مي دهد
بوی یار آسمانی می دهد...........
من از قبيله ي گمشدگانم...
الهی راز دل با تو چه گویم که تو خود راز دلی...
دانه و لانه و بال و پرو پرواز دلی...
امشب اي ماه به درد دل من تسکيني.....
آخر اي ماه تو هم درد من مسکيني...
مي نويسم يادگاري تا بماند روزگاري ... گر نبودم روزگاري اين بماند يادگاري........
اين روزها كه مي گذرد دیگر نه این روزها آن روزهاست و نه من آنم که بودم...
بگذار ساده تر بگویم...
روز ها میگذرند لحظه ها از پی هم میتازند
و گذشت ایام , چون چروکی است که برچهره من میماند...
روزها میگذرند , که سکوتی ممتد برلبم میرقصد...
قصه هایی که ز دل می آیند زیرسنگینی این بارسکوت بی صدا میمیرند...
حقیقتا دل انسان كويري آسماني است و به همين جهت به خدا نزديكتر است ، ايمان ناب را نه عبوس و ظاهر بين ، كه ژرف و عرفاني ، در متن جان خود جا داده است...
كوير صبور است و بي ادعا ، اميدوار و پر تلاش ؛ همه شبهايش شب قدر است
و همه روزهايش سر شار از تلاش و ناآرامي در جستجوي آرامش پايدار...
خدايا ! بيدارم کن، بال پروازم بخش......
