به نام خداي دلشدگان

به نام تو برمی خیزم در طلوع امیدی که ابدی است...

سجاده ام رو به نور و وضو می گیرم با آیه های عشقت ...

ثانیه ها رنگ تو می شود و پر میکشد دلم تا اوج بلندترین قله مهرت ...

اینجایم... ابتدای راه تو آغاز راهی که انتهایش تو ایستاده ای به صلابت بهشتی که وعده داده ای ...

ماه توست خدای من و من مهمان کوچک تو...در دلم مهمانی کوچک امید است و صدایم سرشار از ربنا...

ربنای من پر واژه پرطنین می خواند تا به عرش تا به آسمان تا به خود تو...

که رمضان ماه عزیز توست...

متن فوق دكلمه اي بود زيبا كه همواره شنیدن آن روحم را نوازش می دهد...

بنام ایزد شادی بخش

مشهد الرضا جاي تان خالي بود با وجود گرماي زياد و شلوغي بيش از حد، زيارت دلچسبي بود حتي تلخي هاي سفر هم برايم شيرين بود ...مگر مي شود پيش امام همام بود اما نوراني نبود ... اما دلت سبز نباشد ... همه نور بود و همه صفا ... همه عشق بود و همه معشوق ... دل همه شما را با خود همراه كرده و به همراه دل خودم دلهاي شما را نيز در حضور آقا و مولايم جا گذاشتم ...

خوش به حال تان مشهدي ها خوش به حال تان ... چه گنجينه عظيمي داريد شهرتان چه گوهر آسماني در دل كويري خود پنهان كرده ... به قول مسافر دنيا اونها امام دارند ما نداريم... مگه ما آدم بدها دل نداريم !!

دلم انبار حرفهاي نگفته بود اما وقتي چشمم به ضريح مباركش افتاد انگار همه چيز محو شد و بخار شد و رفت هوا و من به يكباره در مهرباني ها و عنايات مولا غرق شدم و به يك باره در خود فرو ريختم... نه شلوغي حرم را احساس كردم نه گرما را ...

انگار در ميان اين همه ازدحام مولا تنها با من بود و انگار لحظه زيارت به زبانم قفل زده بودند سر در آغوش گذاشتم و نتوانستم چيزي بگويم تنها چيزي كه همراهيم مي كرد اشكهايي بود كه با سوز و گداز بر پهناي صورتم سرازير مي شد و فقط با چشماني پر از اشك شوق گفتم ممنونم مولايم...  نمي دانم از نسيان و فراموشي و غفلت و خطاهاي من بود كه نمي توانستم كلامي بگويم يا مهرباني بيش از حد آقا علي ابن موسي الرضا (ع) مرا احاطه كرده بود كه زبانم بند آمده بود...  هر چه بود خودم نبودم همه چيز مرهمت و لطف الهي بود كه نصيبم شده بود نمي دانم امام رئوف ميان آن همه جمعيت مرا هم مي ديد !؟... دل كندن سخت بود... خيلي ...

آثار فراق اش روي قلبم هنوز باقي است...

از خير و بركت اين سفر معنوي بار ديگر ديدار هاي مجازي واقعي شد و توانستم در اين سفر با دو تا از عزيزترين دوستانم مسافر دنيا و خواهرش حميده در لابي هتل اقامتگاه مان ملاقات كنم...

جالب اينجاست ما تا قبل از ديدار حضوري، هيچ مشخصات و عكسي از هم نداشتيم وقتي مسئول پذيرش هتل با اتاق ما تماس مي گيرد كه مهمان داريد تشريف بياوريد پايين... ابتدا پسرم سعيد و بلا فاصله همسرم رفتند، سعيد مي پرسد كجاست دوستان ما ؟ مسئول پذيرش مهمان ها را به سعيد نشان داد و گفت مگر آنها را نمي شناسيد!؟ گفت نه !!  مسئول پذيرش با تعجب رو به مهمان ها مي كند كه : اينها مهمان هاي شما هستند!!!

 بنده خدا مسئول پذيرش گيج و مبهوت شده بود تا اينكه دوستان ما خودشان را معرفي كرده بودند...

مسافر دنيايي كه دلش آيينه خورشيد است سرشار از مهرباني و حرارت و انگار همه مهرباني ها را در خود جمع كرده است شاد و پرشور و پر هيجان اما كمي غمگين بود و چشمان مهربانش از غمي كه در دل داشت رنج مي برد در آخرين تماسي كه با او داشتم شنيدم كه خدا رو شكر مشكلش به لطف خدا حل شد...

مسافر دنيا خانواده اي دارد بسيار مهربان ، خون گرم ، مهمان نواز ، صميمي و  فرهنگي و معنوي ... همسرش مردي بسيار متين و موقر و  انساني فرهنگ دوست و مدرس و به كارهاي فرهنگي مشغول است و با لهجه شيرين مشهدي در صحبت ها ما را همراهي مي كرد پسرش اميد كه خيلي دوست داشتني و مودب كه شيطوني در چشمانش موج مي زد و عين فنر در حال جست و خيز بود و ما را به شادي در كنار هم بودن با حركات دوست داشتني اش مهمان كرد و حركات تند و سريع آكروباتيك روي شانه هاي پدر بزرگوارش انجام مي داد... در اين سفر افتخار آشنايي با حميده خواهر عزيز مسافر دنيا را هم داشتم دختري مهربان و با صفا و خوش مشرب و خنده رو و شاد و  پر انرژي است و سنگ صبور مسافر دنيا...

حميده خاتون با چهره اي گشاده و صميمي و با خنده هاي آرام و متين چنان با كلامي مهربان و آرامش بخش محفل گرم ما را رونق مي داد كه آدم را به عمق لطافت درونش مي برد حميده خاتون خيلي شبيه نوشته هاي زيبا و ارزشمندش است...

اتفاقا اولين حرفي كه حميده جان به من و مسافر دنيا زد ، اين بود كه چقدر شبيه نوشته هاتون هستيد!  من و مسافر دنيا كه از ديدن هم كپ كرده و بسيار متعجب شده بوديم با خنده ، رو به من كرد و گفت چشمهايت كه خيلي شبيه نوشته هايت است ...

خاطره هاي شيرين با شما بودن هميشه برايم ماندگار است...

با مسافر دنيا و حميده خاتون شاديها و مهرباني ها را تقسيم كرديم ... خوبيهاي شما در شب جمعه در تفرجگاه سحاب هميشه در خاطرم مي ماند ...

به علت مسمويت شديد، مسافر دنيا برايم پرستاري مهربان و دلسوز بود كه هم دارو ها و سرم را تهيه كرد و هم مهربانانه تا آخرين لحظه در بيمارستان در كنارم بود

از هديه قشنگ تان بي نهايت ممنونم... گلهاي اهدايي تان نيز هر چند پژمرده شدند ولي عطرشان هنوز باقي است... و من را ياد مهرباني هاي شما مي اندازد... گلهاي طبيعي به زودي خشك و پژمرده مي شوند ولي گلهاي باغ مهرباني هميشه سرسبز در خاطره ها مي ماند .

قرار بود با دوست بسيار عزيزم "فرشته مهر" نيز همديگر را ببينيم ولي يك دزد ناخلف حرفه اي كه زبانم لال از مشهدي ها نبوده در يك عمليات سريع السير در ازدحام و شلوغي تلفن همراه مرا دزديد و شماره دوستم و همه شماره ها در آن گوشي سرقت شده از دست رفت و من متاسفانه هيچ شماره اي را از حفظ نبودم تا بتوانم با ايشان تماس بگيرم .

گويا خواهر خوبم فرشته مهر هم شماره من را اشتباهي سيو كرده بودند هرچه تماس مي گرفتند يك مرد جواب مي داد ... مي دانم كه كم سعادت بودم...

بعد از دو روز پست بانك مراجعه كرده و سيم كارت قبلي را مسدود كردند و سيم كارت جديد دريافت كرديم سيم كارت جديد را در گوشي ديگري قرار داديم ولي باز شماره ي هيچ كسي در ذهنم نبود و اس ام اس هايي كه مي آمد از صاحب پيامكها مي خواستم كه خودشان را معرفي كنند...

ماجراي مسموميت جالب تر و شنيدني تر شده بود پدر و مادرم و فاميلها به خاطر سرقت شدن همراهم به من دسترسي نداشتند وقتي بيمارستان بودم با همسرم تماس مي گيرند كه چرا ياس تلفن ها را جواب نمي دهد چرا موبايلش خاموش است همسرم جواب مي دهد ياس مريض است و الان هم زير سرم رفته و در بخش خوهران است و نمي تواند صحبت كند و بيماري اش هم تا چند روز طول مي كشد بايد بستري شود آنها به شدت نگران حالم مي شوند و خيال مي كنند كه نكند من آنفولانزاي خوكي گرفتم و حالا بايد در مشهد بمانم ... خدا اين دزد ناخلف را به اشد مجازات برساند كه اينطوري موجب دل نگراني خانواده ها مي شود ...

براي خريد مقداري كيك  به يك  قنادي واقع در خيابان امام رضا رفتيم . همسرم كيك هايي را كه در پشت ويترين و بيرون يخچال بود به صاحب مغازه نشان داد و گفت مقداري از اينها بدهيد . من به صاحب مغازه گفتم لطفا از كيك هاي داخل يخچال بدهيد . اينها احتمالا به گردو خاك آلوده باشد يا مگس رويشان نشسته باشد . با اين حرف من ، فروشنده ابرو هايش را در هم كشيد و گفت خانم شما يك مگس به من نشان دهيد كه توي مغازه باشد من از يخچال براي شما كيك بدهم . از خوش شانسي ما شاهد از غيب رسيد ...

 و همان لحظه مقابل چشمان ما مگس بزرگي توي يخچال چنان ورقلمبيده به شيشه چسبيده بود و ابراز وجود مي كرد كه فروشنده در حالي كه ضايع شده بود ... من و سعيد حسابي از خنده روده بر شديم...

انگشتم را گذاشتم روي شيشه يخچال و گفتم آقا ببينيد توي يخچال مگس رفته و روي شيريني ها نشسته با اين حساب همه آنها را آلوده مي كند . حرف من گويا به مذاق فروشنده خوش نيامد و با لحن تندي جواب داد : خانم ؟ شما آمديد شيريني بگيريد يا مگس بگيريد ! ؟ يك مگس بي ارزش چقدر برايتان مهم است ! كه حواستان را فقط به آن داده ايد .

شرح حال و ماجراي سفر را مسافر دنيا در وبلاگش نوشته...