خداوند خوب و زیباست ولی خار و خس از زیبایی و خوبی دريا چه بهره ای خواهد برد و كرم خاكي عظمت آسمان را چگونه مي تواند دريابد ؟ کسی که غارنشین است نباید سیاهی را سرنوشت الهی بداند بلکه فقط کافی است که چند قدم به سوی روشنایی بردارد . ما از خدا می خواهیم که دریای رحمتش را بر سر ما فرو بریزد ولی تنها برای دریافت این دریا یک لیوان کوچک و کثیف آماده کرده ایم . ما دست رو دست مي گذاريم  و در عالم رویا دعا می کنیم که خدا ما را به اوج افتخار برساند و از قدرتمندترین افراد جهان قرار دهد ولی این افتخار و قدرت با خواب آلودگان تنبل و مغرور چه تناسبی دارد ، کسی نمی داند .

خدا خيلي نزديك است ولي خيلي دور به نظر مي رسد . چون دلها از پاكي و صفا خالي گشته  و چشم ها اسير زرق و برق چراغها و رنگ ها و قيافه ها و ساختمانها و ماشينها گشته و چشم دل از درك عالم معنا و حقايق بزرگ هستي نابينا گشته است .

اگر می خواهیم خدا با ما باشد باید ببینیم که چقدر خودمان را با خدا حس می کنیم و چقدر به او توجه می کنیم و چقدر به او اجازه می دهیم که در زندگی ما مشارکت کند و حضور یابد و چقدر کارهایمان را به خدا وا می گذاریم ؟ خیلی وقتها ما مثل تشنه ای در کنار دریا فریاد می کشیم و می گوییم خدایا چرا به ما آب عطا نمی کنی ؟ ما خدا را در تاریکی ها و درماندگی ها و بیماری ها و تنهایی ها و دردها می جوییم اما در روشنایی ها و موفقیت ها و در شلوغی ها و شادی ها نیاز چندانی به خدا حس نمی کنیم . ما خدا را در تقدیرهایش متهم می کنیم اما هرگز نشده خودمان را در نادانی و سادگی و اشتباهات عجولانه و حرص و هوسهای بی معنا محاکمه کنیم .

ما عادت داریم سیاه نوشته های غلط و آشفته خودمان را در دفتر تقدیر به حساب خدا واریز کنیم و تقدیر ازلی و ابدی الهی بدانیم در حالی که خدا با خط زیبایش جز خوبی و لطف در دفتر سرنوشت نمی نویسد و ما به خاطر نادانی نمی توانیم اشتباهاتمان را از خطوط زیبا و طلایی خدا جدا کنیم و جالب این است که آن خطوط طلایی را نوشته خودمان می دانیم و نه خدا . 

خدا با چشمان همیشه بیدارش بالای سر ما و در کنار ما و همدم ماست و ما در بیرون دنبال خدا می گردیم ؛ در حالی که دل آدمی کعبه خدا و خانه خداست و خدا نزد دلهای شکسته بندگانش حاضر و ناظر است . خدا خورشیدی است که همیشه همه جا می درخشد و طلوع و غروب ندارد و در هر کاری حاظر و ناظر است و مدیر سر صحنه نمایشنامه خلقت است و ما می گوییم بالاخره خدا کی کاری خواهد کرد و کی طلوع خواهد کرد و دنیا را از تاریکی نجات خواهد داد ؟ و چرا کشتی دنیا را به حال خود رها کرده است ؟ در صورتی که کشتی بدون ناخدا توان حرکت ندارد . ولی خیلی ها انتظار دارند که خدا به صورت یک شیء یا یک شخص خاص بیاید و تابلو بزند و با بلندگو اعلام کند که چه کار می کند و چکار نمی کند . در حالی که با صدا و بی صدا  از سرپای طبیعت و زندگی اتفاقات معناداری حضور خدا و کارهای خدا را به خوبی نمایش می دهد و خدا شب و روز در دل و جانمان با ما سخن می گوید و حوادث پیرامونمان همه پر از سخنان خدایی است ولی کجایند دلهای شنوا و چشم های بیدار و انسان های زنده دل .

ما فکر می کنیم که با کارهای خوبمان خدا را به وجد و نشاط در می آوریم و با کارهای بد برای خدا مشکلی به وجود می آوریم . درست مثل مورچه ای که با سلام دادن به خورشید در هر سحرگاه فکر می کند که خورشید از این لبخند شارژ و شادمان خواهد شد و ازشدت شادی غروب نخواهد کرد و اگر به خورشید پشت کند خورشید ازشدت  ناراحتی فردا طلوع نخواهد کرد .

بیاییم خدا را بهتر بشناسیم . بیاییم از خدا بخاطر چیزهایی که داریم تشکر کنیم تا چیزهایی به ما عطا کند که نداریم  . بیاییم چون بزرگان اعتراف کنیم که خدایا ما تو را چنان که باید نشناختیم و و چنان که باید نپرستیدیم و از تو معذرت می خواهیم و نادانی و کوتاهی ما را ببخش ( ما عرفناک حق معرفتک و ما عبدناک حق ربوبیتک ) .