گاهي آسمان هم با همه بزرگي اش مي گريد

بايد نشست و به نجواي آسمان گوش داد

شايد ما هم بتوانيم دردها و داغها و حماسه هاي آسمان را درك كنيم

گاهي دلهايي آسماني در خلوت خود مي گريند

و نم نم باران بر كوير تفتيده دل فرو مي غلتد

چه رازها كه نهان مي ماند و اشكها در غربت تنهايي انسان همراهي اش مي كنند

اشكهايي كه نه از ناتواني و بدبختي بلكه از صفا و لطف حكايت مي كنند

اشكهايي كه آسمان را صاف و دريا را آرام مي سازد

اشكهايي كه بيش از هر لبخندي به روح آدمي نيرو مي بخشد

و آدمي سبكبار مي شود ؛ گويي كوه سنگين دردها را بر زمين مي گذارد

                                                                                      یاس

اشک طرف دیده را گردید و رفت		اوفتاد آهسته و غلتید و رفت
بر سپهر تیره‌ی هستی دمی		چون ستاره روشنی بخشید و رفت
گر چه دریای وجودش جای بود		عاقبت یک قطره خون نوشید و رفت
گشت اندر چشمه‌ی خون ناپدید		قیمت هر قطره را سنجید و رفت
من چو از جور فلک بگریستم		بر من و بر گریه‌ام خندید و رفت
رنجشی ما را نبود اندر میان		کس نمیداند چرا رنجید و رفت
تا دل از اندوه، گرد آلود گشت		دامن پاکیزه را بر چید و رفت
موج و سیل و فتنه و آشوب خاست		بحر، طوفانی شد و ترسید و رفت
همچو شبنم، در گلستان وجود		بر گل رخساره‌ای تابید و رفت
مدتی در خانه‌ی دل کرد جای		مخزن اسرار جان را دید و رفت
رمزهای زندگانی را نوشت		دفتر و طومار خود پیچید و رفت
شد چو از پیچ و خم ره، با خبر		مقصد تحقیق را پرسید و رفت
جلوه و رونق گرفت از قلب و چشم		میوه‌ای از هر درختی چید و رفت
عقل دوراندیش، با دل هر چه گفت		گوش داد و جمله را بشنید و رفت
تلخی و شیرینی هستی چشید		از حوادث با خبر گردید و رفت
قاصد معشوق بود از کوی عشق		چهره‌ی عشاق را بوسید و رفت
اوفتاد اندر ترازوی قضا		کاش میگفتند چند ارزید و رفت