به نام خداي خوبي ها
علی(ع) در دوران سرتاسر زندگی و امامت خويش ، مظلومانه زیست ؛ چرا که کمتر کسی قادر به شناخت گوهر ِوجود وی بود. زمانه زمانه علي نبود و همواره مورد آزار و اذیت نزدیکان نادان و دشمنان کوردل قرار میگرفت. انسانهایی بودند که قدرت فهم و درک قرآن ناطق را نداشتند و جاهلانه از امیرمؤمنان (ع) نافرمانی میکردند .
امام علی(ع) همواره از آن قوم جفاکار در ستوه بود، چنانکه در حدیثی میفرمایند : اگر رعایای پیش از من از ستم زمامداران خویش شکایت میکردند، من امروز از ستم رعیتم، شکایت دارم. گویا من پیروم و آنها زمامدار؛ و من فرمانبردار و محکوم و آنها فرمانده و حاکم...
آن تاريخ گذشته بود .....
اما آيا اكنون زمانه علي است ؟ ........ هنوز هم مظلوم هستي مولاجان ... هنوز هم كسي گوهر وجود نازنين تو را نمي شناسد و صفات والاي تو را تحمل نمي كند...
مولاي من حالا هم اگر بودي مردم همان گونه بودند و همان كار را مي كردند كه مردمان نا اهل زمان شما كردند !!
مولاي من ! با چاه چه مي گويي !؟
اين چه ندايي است كه از دل چاه گوشت را نوازش مي دهد...
كه اينچنين بر سرش زار مي زني....
مي دانم...
مي دانم از شهر خاموش كوفه و مردمان بي وفايش كه با هر بغض فرو خورده تان اشك مي ريختي و ناله سر مي دادي...
آن چاه بي جان چگونه ناله هاي تو را تاب آورد...
سخت است تجسم ناله هايت بر سر چاه...
مولا جان با دل من جا مانده بنواز...
بنواز در تار و پود وجودم، تا سوز بگيرد و گداخته شود...
تا با آواي تنهايي ات و با اكسير زمزمه هايت سوز و گداز دلم را تسكين بخشي...
بي قرارم كن در زمزمه ها...
در زمزمه های مولای یا مولای...
آمده ام كه بر حال زار خود ناله سر دهم و اشك بريزم...
ای مولای من تا کی در شما حیران و سر گردان باشم...
مولاي خوبي ها ! مي دانم من لايق و همدم كوير تنهايي ات نيستم...
به فضل خود مرا ببخش...
و به پاكي و بزرگي خود، من سراپا تقصير را مهمان چاه نخلستان تنهايي ات كن...
يا علي ! مرا با بزرگي و عظمت خودت آشنا كن...
مرا از ابعاد روحي و معنوي خود سرشار كن...
مرا كه از خود بيگانه ام رهايم كن ... مولاي من !
"یا علی! هنوز هم یتیمان کوفه کاسهای شیر در دست دارند...
تا زهر جفا را از خون مولا بيرون کنند....
یا علی! واژه درد از وجود تو معنا یافت، آنگاه که سر بر چاه فرو بردی...
و از میان آدمیان کسي نیافتی تا سفره دل در برابرش بگشایی"...
يا علي! ياد و نام زيباي تو در هر زمانه زمزمه میشود...
و همواره در دل تمامی دوستتدارانت خواهد درخشيد...
دعاي شهيدي كه دلم را لرزاند:
"الهي ! باز اميد به لطف و بزرگي تو دارم
جز رحمت تو به چیز دیگری امید ندارم
زیرا خود هیچ ندارم که
آن را در مقابل تو قرار دهم و پاداش بخواهم
مرا ببخش و به من رحم کن"
مناجات امام علي عليه السلام در مسجد كوفه
کلیپ مناجات امام علی علیه السلام
لطفا در اين شبهاي عزيز ماه خوب خدا ما جامانده ها را هم از دعاي خيرتان فراموش كنيد...
براي نمايش بهتر وبلاگ لطفا از اينترنت اكسپلورر استفاده نمایید...
.
.
.
دوستان عزیز توصیه می کنم پست حرفهای خودمانی !!! را حتما بخونید و سوالهایی که ذهن شما رو به خود مشغول کرده و مکررا ازمن پرسیده می شود پاسخ را دریابید...
http://www.shabnam.blogfa.com/post-150.aspx
.
.
.
ياس بوي مهرباني مي دهد
بوی یار آسمانی می دهد...........
.
هر کي خوابه خوش به حالش...
ما به بيداري دچاريم...
باشد که باز بینم دیدار آشنا را !!!!
من از قبيله ي گمشدگانم...
الهی راز دل با تو چه گویم که تو خود راز دلی...
دانه و لانه و بال و پرو پرواز دلی...
امشب اي ماه به درد دل من تسکيني.....
آخر اي ماه تو هم درد من مسکيني...
مي نويسم يادگاري تا بماند روزگاري ... گر نبودم روزگاري اين بماند يادگاري........
اين روزها كه مي گذرد دیگر نه این روزها آن روزهاست و نه من آنم که بودم...
بگذار ساده تر بگویم...
روز ها میگذرند لحظه ها از پی هم میتازند
و گذشت ایام , چون چروکی است که برچهره من میماند...
روزها میگذرند , که سکوتی ممتد برلبم میرقصد...
قصه هایی که ز دل می آیند زیرسنگینی این بارسکوت بی صدا میمیرند...
حقیقتا دل انسان كويري آسماني است و به همين جهت به خدا نزديكتر است ، ايمان ناب را نه عبوس و ظاهر بين ، كه ژرف و عرفاني ، در متن جان خود جا داده است...
كوير صبور است و بي ادعا ، اميدوار و پر تلاش ؛ همه شبهايش شب قدر است
و همه روزهايش سر شار از تلاش و ناآرامي در جستجوي آرامش پايدار...
خدايا ! بيدارم کن، بال پروازم بخش......
اين هم دسته گل تقديم شما
