گوشه اي نشسته بودم و غرق در افكار خود بودم و به انتظار مي انديشيدم كه ناخود آگاه اين مطالب به ذهنم خطور كرد .... و انتظار همچنان باقي است .....
از ستاره ها نشانت را پرسيدم 
گفتند در هر طلوع و در هر غروبي
چشم به راه آمدنش باش
از سكوت كهكشانها
زمزمه مهرباني تو را شنيدم
باد هواي عطر تو را
در لحظه هاي سكوتم بر مشامم مي ريزد
و در سايه هاي سنگين هر شب چشم به راهت گشوده ام
بر ساحل افقها ايستاده ام
غم زده و بيمناك از هر آشنايي نشانت را مي پرسم
همه رنگها با من بيگانه اند
هراس بر من سايه افكنده
و در حجم سنگين بي قراري زندگي مي كنم
آه ! مي ترسم
هيچ وقت نرسي ...
تو را خواهم ديد ؟ !
خدا كند كه بيايي ...
چهارشنبه سی و یکم مرداد 1386ساعت 10:20 توسط یاس
براي نمايش بهتر وبلاگ لطفا از اينترنت اكسپلورر استفاده نمایید...
ياس بوي مهرباني مي دهد
بوی یار آسمانی می دهد...........
من از قبيله ي گمشدگانم...
الهی راز دل با تو چه گویم که تو خود راز دلی...
دانه و لانه و بال و پرو پرواز دلی...
امشب اي ماه به درد دل من تسکيني.....
آخر اي ماه تو هم درد من مسکيني...
مي نويسم يادگاري تا بماند روزگاري ... گر نبودم روزگاري اين بماند يادگاري........
اين روزها كه مي گذرد دیگر نه این روزها آن روزهاست و نه من آنم که بودم...
بگذار ساده تر بگویم...
روز ها میگذرند لحظه ها از پی هم میتازند
و گذشت ایام , چون چروکی است که برچهره من میماند...
روزها میگذرند , که سکوتی ممتد برلبم میرقصد...
قصه هایی که ز دل می آیند زیرسنگینی این بارسکوت بی صدا میمیرند...
حقیقتا دل انسان كويري آسماني است و به همين جهت به خدا نزديكتر است ، ايمان ناب را نه عبوس و ظاهر بين ، كه ژرف و عرفاني ، در متن جان خود جا داده است...
كوير صبور است و بي ادعا ، اميدوار و پر تلاش ؛ همه شبهايش شب قدر است
و همه روزهايش سر شار از تلاش و ناآرامي در جستجوي آرامش پايدار...
خدايا ! بيدارم کن، بال پروازم بخش......
