دلتنگ باران ...
در آستانه بهار ايستاده ام ....
با دستي پر از اميد و چشماني لبريز از اشك شوق ...
در جاده زندگي قدم مي زنم ...
جاده اي نه چندان صاف و هموار ...
با پيچ هاي تند و ناگهاني ...
و دو راهي هاي غير منتظره ....
و تگرگ ناغافل يكباره ....
افتان و خيزان مي روم ...
گاهي با عشق و اميد گام مي سپارم و گاهي با غم و اندوه ...
اندوهي آميخته با شادي ناشناخته ...
ره مي سپارم به سوي بي كجايي ...
آبشارها را مي بينم كه با عظمت ايستاده اند ...
اما به زلال و پاكي روي تخته سنگها سر ريز مي شوند ....
در لابه لاي چمنزارها بوي زندگي را لمس مي كنم ....
با نم نم باران به پرواز در مي آيم ...
و با نسيم ملايم بوي نان برشته را كاملا حس مي كنم ....
و ابرها كه چون رهگذراني صميمي با پيامي دلنشين به زيبايي نوازش كنان از كنارم عبور مي كنند .
كنار چشمه اي نشسته ام ؛ صداي چشمه همانند صداي يك دوست از ناشناخته ها سخن مي گويد .
و از طراوت و تازگي و جاري شدن و پويش و جوشش ...
گام مي سپارم از ميان خارستان به سوي دشت هاي شادي ها و تلخي ها ...
داشتن ها و حرمان ها ...
بودن ها و شدن ها ....
گام مي سپارم ...
نرم و سنگين ...
به سوي سرزمين فرداها ...
با شاپركها و پروانه ها لاي شب بوها سرود زندگي مي خوانم ....
در چشم اندازي كه من مي بينم فردا فصل روشن زندگي است .... 
فصل رويش ...
فصل نفس كشيدن و متولد شدن ....
فصل از خود رهيدن و پوست انداختن ...
و آميختن با خاك و باد و ترانه .....
و با باران فرو ريختن در دل خاك ...
و جاري شدن و شستن و بردن و رفتن ...
تا آن سوي دشت ها ....
تا دريا ....
تا خورشيد ....
تا خدا .....
براي نمايش بهتر وبلاگ لطفا از اينترنت اكسپلورر استفاده نمایید...
ياس بوي مهرباني مي دهد
بوی یار آسمانی می دهد...........
من از قبيله ي گمشدگانم...
الهی راز دل با تو چه گویم که تو خود راز دلی...
دانه و لانه و بال و پرو پرواز دلی...
امشب اي ماه به درد دل من تسکيني.....
آخر اي ماه تو هم درد من مسکيني...
مي نويسم يادگاري تا بماند روزگاري ... گر نبودم روزگاري اين بماند يادگاري........
اين روزها كه مي گذرد دیگر نه این روزها آن روزهاست و نه من آنم که بودم...
بگذار ساده تر بگویم...
روز ها میگذرند لحظه ها از پی هم میتازند
و گذشت ایام , چون چروکی است که برچهره من میماند...
روزها میگذرند , که سکوتی ممتد برلبم میرقصد...
قصه هایی که ز دل می آیند زیرسنگینی این بارسکوت بی صدا میمیرند...
حقیقتا دل انسان كويري آسماني است و به همين جهت به خدا نزديكتر است ، ايمان ناب را نه عبوس و ظاهر بين ، كه ژرف و عرفاني ، در متن جان خود جا داده است...
كوير صبور است و بي ادعا ، اميدوار و پر تلاش ؛ همه شبهايش شب قدر است
و همه روزهايش سر شار از تلاش و ناآرامي در جستجوي آرامش پايدار...
خدايا ! بيدارم کن، بال پروازم بخش......
