امام حسين تشنه آب نبود بلكه تشنه لبيك بود ... تشنه آب نبود چون آب حيات از دل و زبان حسين مي جوشد . عطش حسين عطش عشق بود ...

 و حسين تشنه كام لحظه وصال بود . حسين تشنه كام از اين جهان نرفت بلكه با جامي لبريز از مهر خوبان همه عاشقان را سيراب كرد و عطشي در دلها پديد آورد كه جز به آب حيات حسين سيراب شدني نيست  .

 سينه حسين را نيزه ها و شمشير ها پاره پاره نكردند بلكه اين بي وفايي ها و ناجوانمردي ها بود كه داغ دل حسين شد .

حسين در سال 61 هجري توسط يزيد به شهادت نرسيد بلكه اين همه گلهاي زيبا و مهرباني ها بود كه در حافظه تاريك تاريخ نابود گرديد اما حسين قلب خون آلود تاريخ بود كه از تپش ايستاد  و اين  فراموش شدني نيست .

امام حسين به تكليف شرعي خود عمل نمود و پيرو شريعت بود اما فراتر از درس عقل و فلسفه و جزئيات احكام شرعي به عشق و عرفان رسيد و حج ناتمام او كه نشانگر عظمت ولايت الهي بود و نفي قدرتهاي شيطاني  .

امام حسين براي پيامير همچون اسماعيل بود براي ابراهيم ، اما اسماعيل از قربانگاه بسلامت بازگشت و امام حسين « ذبح عظيم الهي » بود و ذبيح الله اعظم كه با خون خود وفاي خويش را امضاء نمود . و در عشق دو ركعت است كه درست نيايد جز با وضوي خون ......

ـــــــــــــــــــــ ،،،،،،،،،، ـــــــــــــــــــــ

دلم بهر حسين ماتم گرفته

در اين درياي خون ساحل گرفته