با من حرف بزن ...

پشت روزها و شب هاى مظلوميتت نشسته ام به انتظار اين كه حرف هايت را بشنوم . آمده ام به درگاه تو تا خاك گام هاى عنايت تو را به چشم بكشم. آمده ام تا بعد از چهارده قرن غربت، حكايت غريبى ات را برايم روايت كنى. مى دانم نه تو توان بيانش را بتمامه دارى و نه من شكيبايى شنيدنش را .

تو بر افلاك نشسته اى و حاملان عرش الهى قمريان شاخسار رحمت تو اند !

و من بر خاك زانوان غم در آغوش به سوگ جراحت سرزمين كربلا نشسته ام .

انتظار شنيدن صداى تو را ندارم، امّا خوب مى دانم اگر بخواهى تك تك كلماتت كه از فراز سنگين و پرغصه اى از تاريخ حكايت مى كند بر قلب من حك مى شود .

بيا و در اين تاريكى شب كه ياد تو ، پدر و برادرانت و تمام شهداى كربلا بر قلب من خيمه عشق زده است با من سخن بگو .

تو خوب مى بينى كه عقده اى به سنگينى صبح تا شام عاشورا بر گلويم فشار مى آورد و دردى به وسعت تمام جنايات عبيدالله و لشكريان او بر سينه ام چنگ انداخته و نيزه اى كه عاشورا بر بدن پدرت زدند بر حنجره ام گذاشته شده و گذشت لحظات را برايم دشوار كرده است; به دشوارى آخرين دقايق زندگى يك انسان .