ای حسین !
“شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هائل”
ای چراغ راه ،
ای کشتی رهایی ،
ای خونی که از آن نقطه ی صحرا ، جاودان می تپی و می جوشی ، و در بستر زمان جاری هستی ، و بر همه ی  نسل ها می گذری ، و هر زمین حاصل خیزی را سیراب خون می کنی ، و هر بذر شایسته را در زیر خاک می  شکافی و می شکوفانی ، و هر نهال تشنه ای را به برگ و بار حیات و خرمی می نشانی ،

ای آموزگار بزرگ شهادت !
برقی از آن نور را
بر این شبستان سیاه و نومید ما بیفکن !
قطره ای از آن خون را در بستر خشکیده و نیم مرده ما جاری ساز ! و تفی از آتش آن صحرای آتش خیز را
به این زمستان سرد و فسرده ی ما ببخش !

ای که “مرگ سرخ” را برگزیدی تا عاشقانت را از “مرگ سیاه” برهانی ، تا با هر قطره ی خونت ،
ملتی را حیات بخشی و تاریخی را به تپش آری ، و کالبد مرده و فسرده عصری را گرم کنی ،
و بدان جوشش و خروش زندگی و عشق وا ميدهي  !

ایمان ما ، ملت ما ، تاریخ فردای ما ، کالبد زمان ما ،
” به تو و خون تو محتاج است.”

دكتر شريعتي

گفتم به ماه چرا قامتت خم است ؟

نالید و گفت که ماه محرم است !