انّا لله و انّا الیه راجعون
جانگداز بود رفتنت عالم ربانی آسمانی حضرت آیت الله العظمی بهجت
خوش به حالت رفتی و به آسمانی ها پیوستی ... به آسمانیان برسان سلام ما را !!!
رنگ سرور و بهجت از چشم ما جدا شد...
دیگر برید از ما , همسایه ی خدا شد...
یک عمر عشق بازی , یک عمر خسته جانی...
از این گذر گذشت و مهمان مصطفی شد
کلام دل ...
ای حبیب دل ! حرم دل شده ام شب همه شب...
دل آرام نمي گيرد بي تاب است.........
سلام آسمان، اینجا زمین است جائیکه هر دلی رنگی دارد...
من اینجا مثل یک قطره تو دریا، به هر سویی در امواج رهسپارم کجاست ساحل مرا در خود بگیرد ، چون من آنجا همیشه ماندگارم...
دوشنبه بیست و هشتم اردیبهشت 1388ساعت 15:14 توسط یاس
براي نمايش بهتر وبلاگ لطفا از اينترنت اكسپلورر استفاده نمایید...
ياس بوي مهرباني مي دهد
بوی یار آسمانی می دهد...........
من از قبيله ي گمشدگانم...
الهی راز دل با تو چه گویم که تو خود راز دلی...
دانه و لانه و بال و پرو پرواز دلی...
امشب اي ماه به درد دل من تسکيني.....
آخر اي ماه تو هم درد من مسکيني...
مي نويسم يادگاري تا بماند روزگاري ... گر نبودم روزگاري اين بماند يادگاري........
اين روزها كه مي گذرد دیگر نه این روزها آن روزهاست و نه من آنم که بودم...
بگذار ساده تر بگویم...
روز ها میگذرند لحظه ها از پی هم میتازند
و گذشت ایام , چون چروکی است که برچهره من میماند...
روزها میگذرند , که سکوتی ممتد برلبم میرقصد...
قصه هایی که ز دل می آیند زیرسنگینی این بارسکوت بی صدا میمیرند...
حقیقتا دل انسان كويري آسماني است و به همين جهت به خدا نزديكتر است ، ايمان ناب را نه عبوس و ظاهر بين ، كه ژرف و عرفاني ، در متن جان خود جا داده است...
كوير صبور است و بي ادعا ، اميدوار و پر تلاش ؛ همه شبهايش شب قدر است
و همه روزهايش سر شار از تلاش و ناآرامي در جستجوي آرامش پايدار...
خدايا ! بيدارم کن، بال پروازم بخش......
