انگار چيزي كم است... چیزی شبیه به خودم ... چيزي شبيه باران از جنس ديگرى... بغض نباريدن... صداي بغض ... چيزي شبيه ديوانگي از جنس انتظار ... انگار براي رسيدن بايد رفت ...

دلم مي خواهد به دل طبيعت پناه ببرم و تنهايي خود را در آنجا بجويم... انگار چيزي كم است شبيه معجزه...

گاهی برای بودن باید رفت ... و فقط رفت و ندید...نباید پرسید چرا... نمي دانم !! شايد موقع برگشتن نرسيده است... انگار هرگز نخواهد رسيد...

قاصدک های دلم غمگین اند ... قاصدک خوش خبرم روزهاست که نیامده ... در حسرت ديدار پرواز قاصدك خواهم ماند...

از قاصدك ديگر خبري نيست ...

انگار پرستوهاي مهاجر نيز تركمان كرده اند !!!  ولي...

بايد بروم به دنبال ندانسته ها و نداشته ها ... بروم و پیدايشان کنم .........

بايد سالها تنهايي كشيد بايد سالها قطره اشکی مدفون كرد تا تبلور قطره های عشق ظهور پيدا كند...

آن گاه كه قطره اشکي به نماد رسيد به تو خواهم داد... نمي دانم شايد بايد از خويش فرار کنم به نا کجا آباد پناه ببرم! ...

الهي ! بگذار كه با بوی تو آرام بگیرم...

بگذار در اين لحظه ها كه لبريز تو هستم...

در باز دمي ، از نفست وام بگيرم...

به سهراب گفته ام آنگاه كه دستان پر مهرش بدرقه اي باشد براي پاييز و اتمام يابد نقاشي برگ هاي سرخ و قهوه اي و زرد ، به پيشگاهش خواهم رسيد

كاش كه چشمانم تاب بياورند ديدار را............

گويي زخود نامحرمم از خويش پنهان مي روم...

مي روم وقت سحر سر به كوي راز دان ازلي بگذارم تا سنگ صبور دلم شود .....

چه دلتنگ دلم ... باز دوباره تك و تنها ... خارج از نگاه دنيا...

چشامو مي بندم و دل و مي زنم به دريا...

 از همين جا پر مي گيرم رو به شهر اول و آخر دنيا !! ....

فصلها می آيند و ميروند، سالها می گذرند...

روزی می آيد که تو هم فراموش کنی ...

روزها و شبهاي پر تب و تاب و لحظه هاي پر التهاب را فراموش خواهي كرد ...

گويي با اين نوشته ها هرگز نزيسته اي .... انگار هرگز اينجا نبوده اي...

همه چيز را، آری همه چيز را می توانی فراموش کنی...

حتی تمام نوشته هايم را، سطر به سطر...

چيزی اگر بماند، حزنی عميق در وجودت خواهد بود ...

حس عجيب و غريبي اين روزها همه وجودم را گرفته... حسي در دلم نشسته كه گويي پرنده اي در قفس درونم زنداني است و به ديواره هاي دلم چنگ مي زند تا راهي به رهايي پيدا كند آن پرنده چه راز و رمزهاي تازه و احساس دل انگيزي برايم خواهد داشت ؟ ...

مرغ دل پر مي زند تا زين قفس بيرون شود ... كاش ميشد حس و حال اين پرنده را درك كرد قبل از آنكه بال و پرش بريزد!!!

گاهی بر دلم غباری می نشیند...

به خود مدام نهيب مي زنم اي ساده دل ! اندكي صبر سحر نزديك است ......

الهي ! لبم  و دلم را لبریز ذکر کن......

نمي دانم لحظه ی نوشتن کجاست؟

از واژه ها مي گريزم فقط در دل می گویم...

" سر خود را مزن اینگونه به سنگ

دل دیوانه تنها ! دل تنگ

مکن ای خسته درین بغض درنگ

دل دیوانه تنها، دل تنگ !

ناله از درد مکن...

آتشی را که در آن زیسته ای، سرد مکن

با غمش باز بمان...

سرخ رو باش ازین عشق و سرافراز بمان"

آن گاه كه قطره اشکی بر گونه ات چکید و لغزید ... مهربان يادم كن !!!!!

اين بار دلم را به خودم پس نفرستيد

تا قلب هوايي شده را رام بگيرم

. . . . .

كلام دل :

خدايا هر آن چه خوبي است همه تويي و هر آن چه تويي همه خوبي است...

پس هر كه تو را يافت چه نيافت؟ و هر كه تو را نيافت چه يافت...

بار الها !

من خوبي را آن چنان شناختم كه تو را يافتم، خوبي را با تو و تو را بخوبي شناختم...

تو نكوتري از هر نكويي و خوب‏تري از هر خوب، تو بالاتري از هر حٌسن، و برتري از هر خير...

مرا به خوبي بنواز و به خوبي بسوز...

و خوبـــم سـاز....

آن سان خوب،‌ كه «من» نمانم و تو بماني !!!