ارغوان !
شاخه همخون جدا مانده من ... آسمان تو چه رنگ است امروز؟
آفتابي ست هوا ؟ ... يا گرفته است هنوز ؟
من در اين گوشه كه از دنيا بيرون است
آفتابي به سرم نيست ... از بهاران خبرم نيست
آنچه مي بينم ديوار است...
آه اين سخت سياه...
آن چنان نزديك است.....
كه چو بر مي كشم از سينه نفس ... نفسم را بر مي گرداند...
ره چنان بسته كه پرواز نگه...
در همين يك قدمي مي ماند....
كورسويي ز چراغي رنجور...
قصه پرداز شب ظلماني ست...
نفسم مي گيرد...
كه هوا هم اينجا زنداني ست... هر چه با من اينجاست... رنگ رخ باخته است...
آفتابي هرگز...
گوشه چشمي هم... بر فراموشي اين دخمه نينداخته است...
اندر اين گوشه خاموش فراموش شده ... كز دم سردش هر شمعي خاموش شده...
یاد رنگيني در خاطرمن ... گريه مي انگيزد ...
ارغوانم آنجاست ... ارغوانم تنهاست ... ارغوانم دارد مي گريد !
چون دل من كه چنين خون آلود ... هر دم از ديده فرو مي ريزد
ارغوان !
اين چه راز ي است كه هر بار بهار...
با عزاي دل ما مي آيد ؟
كه زمين هر سال از خون پرستوها رنگين است
وين چنين بر جگر سوختگان ... داغ بر داغ مي افزايد ؟
ارغوان پنجه خونين زمين ... دامن صبح بگير
وز سواران خرامنده خورشيد بپرس...
كي بر اين درد غم مي گذرند ؟
ارغوان خوشه خون ... بامدادان كه كبوترها ... بر لب پنجره باز سحر غلغله مي آغازند
جان گل رنگ مرا ... بر سر دست بگير ... به تماشاگه پرواز ببر...
آه بشتاب كه هم پروازان ... نگران غم هم پروازند
ارغوان بيرق گلگون بهار ... تو برافراشته باش...
شعر خونبار مني ... ياد رنگين رفيقانم را.....
بر زبان داشته باش !
تو بخوان نغمه ناخوانده من...
ارغوان شاخه همخون جدا مانده من...
كلام دل :
لحظه هاي متورم و دستاني خالي تر از ديروز...
الهي ! خود آگاهي به راز دل ... در اين لحظه هاي شب كه به تو نزديكتريم...
لطف و محبت خود را از ما دريغ نفرما !!!
می گویند بودن سخت است...
ولی گویی نبودن از بودن هم سخت تر است...
می خواهم باشم ، امّا اینبار...
نه هر بودنی...
براي نمايش بهتر وبلاگ لطفا از اينترنت اكسپلورر استفاده نمایید...
ياس بوي مهرباني مي دهد
بوی یار آسمانی می دهد...........
من از قبيله ي گمشدگانم...
الهی راز دل با تو چه گویم که تو خود راز دلی...
دانه و لانه و بال و پرو پرواز دلی...
امشب اي ماه به درد دل من تسکيني.....
آخر اي ماه تو هم درد من مسکيني...
مي نويسم يادگاري تا بماند روزگاري ... گر نبودم روزگاري اين بماند يادگاري........
اين روزها كه مي گذرد دیگر نه این روزها آن روزهاست و نه من آنم که بودم...
بگذار ساده تر بگویم...
روز ها میگذرند لحظه ها از پی هم میتازند
و گذشت ایام , چون چروکی است که برچهره من میماند...
روزها میگذرند , که سکوتی ممتد برلبم میرقصد...
قصه هایی که ز دل می آیند زیرسنگینی این بارسکوت بی صدا میمیرند...
حقیقتا دل انسان كويري آسماني است و به همين جهت به خدا نزديكتر است ، ايمان ناب را نه عبوس و ظاهر بين ، كه ژرف و عرفاني ، در متن جان خود جا داده است...
كوير صبور است و بي ادعا ، اميدوار و پر تلاش ؛ همه شبهايش شب قدر است
و همه روزهايش سر شار از تلاش و ناآرامي در جستجوي آرامش پايدار...
خدايا ! بيدارم کن، بال پروازم بخش......
