به نام آن محبوب همه دلها
من از نگاه تو دورم...
ولي تو چشم خدايي...
چه مي شود كه دمي ديده اي به من بگشايي !!
تمام عمر كنار تو بودم اي دل غافل...
نيافتم كه تو بودي نديدمت كه كجايي !
مولاي من ! دعا هم از ، دعا هم از نفسم خسته شد...
نديدمت آخر ، بيا بگو چه دعايي كنم كه رخ بنمايي !!
چنان كه جد تو مي رفت در سراي فقيران...
چه مي شود به سراي من فقير بيايي آقا جانم !!!
دلم به وسعت درياست ، ديده ام چه براهت...
مگر به فيض نگاهي ... دلم ز كف بربايي آقاي من ... مولاي من !
آقا جان به دور كعبه كه گشتم به ياد روي تو گشتم...
تو كعبه اي ... تو مقامي ... تو زمزمي ... تو صفايي...
يه سري امروز به من بزن ... يه سري به اين دل منتظر من بزن...
تو سجده اي ... تو ركويي ... تو نيتي ... تو قيامي...
تو حمدي و تو قنوتي ... تو ذكري و تو دعايي !
مولاي من ... آقاي من !!
دل مريض مرا اي مسيح آل پيمبر...
تو مرهمي ... تو طبيبي ... تو نسخه اي ... تو دوايي...
يعني اون جمعه اي كه صدات عالم رو فرا مي گيره من هستم ؟ !
يعني وقتي تكبه به ديوار كعبه ميزني ... صداي نازنينت به گوش همه ميرسه ...
الا يا اهل العالم ! انا بقية الله.........
آقا جانم ! حيف من اينهمه صدات بزنم آخرش تو رو نبينم...
اين چشمهاي من نالايقه ... خودم مي دونم...
چشمي كه همه چي ببينه ... نمي تونه اون ديدني ترين ديدني عالم رو ببينه...
بايد اين چشمم رو پاك كنم ... اين دلمو پاك كنم ... آماده كنم...
امروز آمدم دلم رو جارو بزنم چشمم رو از زنگار و از غبار پاك كنم...
عزيز دل زهرا امروز يه نظر عنايتي !!
دل بی تو به جان آمد ، وقت است که باز آیی ...
مولاي من !!!!
مرا الهام ده ... حال دلم را درياب.........
براي نمايش بهتر وبلاگ لطفا از اينترنت اكسپلورر استفاده نمایید...
ياس بوي مهرباني مي دهد
بوی یار آسمانی می دهد...........
من از قبيله ي گمشدگانم...
الهی راز دل با تو چه گویم که تو خود راز دلی...
دانه و لانه و بال و پرو پرواز دلی...
امشب اي ماه به درد دل من تسکيني.....
آخر اي ماه تو هم درد من مسکيني...
مي نويسم يادگاري تا بماند روزگاري ... گر نبودم روزگاري اين بماند يادگاري........
اين روزها كه مي گذرد دیگر نه این روزها آن روزهاست و نه من آنم که بودم...
بگذار ساده تر بگویم...
روز ها میگذرند لحظه ها از پی هم میتازند
و گذشت ایام , چون چروکی است که برچهره من میماند...
روزها میگذرند , که سکوتی ممتد برلبم میرقصد...
قصه هایی که ز دل می آیند زیرسنگینی این بارسکوت بی صدا میمیرند...
حقیقتا دل انسان كويري آسماني است و به همين جهت به خدا نزديكتر است ، ايمان ناب را نه عبوس و ظاهر بين ، كه ژرف و عرفاني ، در متن جان خود جا داده است...
كوير صبور است و بي ادعا ، اميدوار و پر تلاش ؛ همه شبهايش شب قدر است
و همه روزهايش سر شار از تلاش و ناآرامي در جستجوي آرامش پايدار...
خدايا ! بيدارم کن، بال پروازم بخش......
